Coursemanagement

Vandaag de eerste negen holes gelopen op Naarderbos met een vriend (hcp 16,5). Net als vorige week, toen liepen we de tweede lus, lag onze aandacht op course management. Specifiek doel was om goed uit te komen voor de laatste slag naar de green. Geen gehaast met power ballen met veel risico, maar spelen op souplesse en je zelf kansen geven op de green. De eerste zes holes lagen we goed op schema, maar op de par vijven, holes 7 en 8, ging het mis. Bij de tweede slag op hole 7 was mijn course management zoek. Ik heb soms grote moeite om de juiste afstand in te schatten. Meer tijd nemen om goed de baan te bekijken!  Ik wilde een veilige 8 slaan voor een lay up, om dan met mijn derde slag over de sloot te gaan. De sloot bleek echter veel dichterbij te liggen en het contact was dusdanig goed dat mijn bal direct het water vond. Fijn! Weliswaar een goede recovery met mijn houten 3, maar de schade in het brein was al toegebracht. Onrust op de green waar een 3-put leidde naar de eerste 8 op de kaart. Hole 8 begon met een magere afslag in de rough. Daar kwam ik met een ijzer vijf niet goed uit, dus weer een extra slag. Vervolgens keurig in twee slagen naar de green. Helaas was daar het gevoel bij het putten verdwenen. Wederom een 3-put, omdat de tweede put een centimeter te kort was. Hoe kan het toch dat het gevoel telkens weer anders is op de green? Herkenbaar?

Hole 9, altijd lastig met de afslag over het water, sloot ik af in double bogey. Toch nog twee punten voor de kaart! Vorige week stapten we beiden zeer tevreden de baan af. Nu waren we toch weer ten prooi gevallen aan stress in het hoofd, leidend tot een paar opportunistische slagen die prompt verkeerd uitpakten. Mijn handicap is iets gestegen naar 22,9. Gelukkig nog voldoende marge om me te mogen kwalificeren voor de Beat the Pro competitie op het KLM open in september ;), zie klmopen.nl.

Volgende week weer! Fijn (golf)weekend.